آدم دو شب توی چنین بالکنی صبح کرده باشد. چشم هایش را روی این منظره باز کرده باشد. در هوای خنک و مرطوب این کوهستان نفس کشیده باشد. با طلوع و غروب و آفتاب و ابر و مه اش مست شده باشد. سکوتش را که فقط صدای دلنشین زنگوله ی گله ها یا پارس سگی در دور دست یا دارکوبی توی جنگل یا گاوی چند کوچه آنطرف تر می شکست، چشیده باشد...حالا چقدر دلتنگ آنجا باشد خوب است؟