سعی

بچه که بودیم به رسم قدیم یادمان می دادند وقتی آب خوردی بگو یا حسین. آن روزها گاه گداری فقط یادم می ماند. بعد هم تمام شد. حالا فکر می کنم عجب ذکر مدامی بود اگر همیشگی می شد. حتی عادت لفظی اش هم ارزش داشت چه برسد به یادش با حضور قلب.