سعی

دیشب خانم برادرم از یک مداح جوان اصفهانی می گفت که تازگی ها به شدت مشهور شده و برای خریدن سی دی هایش صف می کشند و توی حسینه اش از ساعت ها قبل جای سوزن انداختن نیست و از 9 شب تا یک بعد از نیمه شب یک بند برنامه اجرا می کند و مردم هم پای کار و چه و چه. رفتم کمی از مداحی اش را گوش کردم. فارغ از اینکه چقدر نگران کننده است اقبال به مداح به جای خطیب، انصافا قشنگ  می خواند اما مجلس به آن سبکی نبود که من می پسندم. شبیه مجالس مشهور تهران بود که مردها پیراهن در می آورند و شور می گیرند اما با دوز تکنوی نه چندان آزار دهنده. البته برای قضاوت کافی نبود این قطعه ی کوتاه.

در کل همیشه نمی شود خطر قرمز شرعی مشخصی را نشان داد که مثلا در مجلس روضه ایی شکسته شده باشد. همه چیز در محدوده ی مباحات است اما به نظرم یک معیار جدی برای قضاوت مداحی می تواند این باشد. کل گروه، از مداح گرفته تا سینه زن ها رویشان می شود جلوی امام معصوم همین مراسم را اجرا کنند؟