سعی

مرحوم حاچ آقا مجتبی تهرانی:

خصوصیات زیادی در بحث مهمان‏ نوازی و مهمان‏داری بیان شده است.

روایتی از امام صادق(علیه‎السلام) نقل شده است که فرمودند:
«لَا تَقُلْ لِأَخِيكَ إِذَا دَخَلَ عَلَيْكَ أَكَلْتَ الْيَوْمَ شَيْئاً وَ لَكِنْ قَرِّبْ إِلَيْهِ مَا عِنْدَک»
مبادا به مهمانی که در خانه تو وارد شده بگویی آیا امروز چیزی خورده ‏ای یا خیر!
بلکه هر چه که داری پیش او بگذار و از او پذیرایی کن!
« فَإِنَّ الْجَوَادَ كُلَّ الْجَوَادِ مَنْ بَذَلَ مَا عِنْدهُ»
حدّ اعلای جود و سخاوت این است که میزبان آنچه را دارد در کاسه اخلاص گذاشته
و نزد مهمان بگذارد.
علی(علیه‎السلام) می‎گوید: «لَذَّةُ الکرامِ فی الإطعامِ»
هر چه مهمان بیشتر مصرف کند، خوشحال ‎تر می‎شوم.
امّا مقدّمه دوم؛ اهل معرفت می‏گویند ماه مبارک رمضان، «دارُ ضیافةِ الله» است.
ماه رمضان، خانه مهمانی خدا است.
ماه رمضان، ظرف زمان و مکان مهمانی خدا از بندگانش است.
حالا سؤال من این است که آیا امکان دارد که خدا به انبیا و اولیا بگوید
که به مردم بگویید این ‎‏گونه مهمان‏داری کنید، امّا خودش به گونه‏ ای دیگر مهمان‏داری کند؟!
مگر می‎شود خدا آداب ضیافت را به من بفرماید و خودش عمل نکند؟!
آیا قبیح نیست امشب خدا از من سؤال کند که در این ماه رمضان
که مرا در خانه خودش مهمان کرده چه چیزی همراه خودت آورده‏ ای؟!

آیا قبیح نیست که از من بپرسد که آیا گرسنه‎ای یا سیری؟!..

(با تخلیص)