سعی

انتخاب روحانی همانطور که قبلا هم گفتم ارتجاع بود. یک عقب گرد تلخ. به جای اینکه نیروهای تازه نفس، نخبگان و مدیران جوان تر سر کار بیایند، به جای اینکه یک قدم جلو برویم، برگشته ایم به دو دهه قبل و همان حلقه های قدیمی. به جایی که دوباره نجفی بشود وزیر آموزش و پرورش و زنگنه بشود وزیر نفت! کسی که پرونده ی تخلف دارد و یک بار خود روحانی در مقام رئیس شورای عالی امنیت ملی نسبت به غیرقانونی بودن قرارداد نفتی زمان تصدی اش اعلام موضع کرده است.

از نظر تعداد وزرا با سابقه امنیتی هم کابینه گویا بی نظیر است. وزیر کار و تعاون که کولاک است ظاهرا. من که خبر نداشتم اما گویا سابقه ی معاونت وزارت اطلاعات دارد و مشاور امنیتی خاتمی بوده و جزء کمیته منصوب خاتمی برای پیگیری قتل های زنجیره ای که حرف و نقل های مهم و دلهره آوری درباره آن هست و من با این جزئیات اصلا نمی دانستم. ظاهرا از مشاوران اصلی میرحسین موسوی و به نوشته ی فارس، معتمد روحانی هم هستند ایشان. کلا در خدمت تیم امنیتی بسیار شیکی هستیم به سلامتی. اگر مجلس رای بدهد که چشم مان روشن. ندهد هم باز چشممان روشن اساسا برای معرفی چنین حضراتی.

توده های مردم که عجیب نبود اما به نظرم نخبگان ضد احمدی نژاد و حتی ضد جمهوری اسلامی هم رودست خوردند در این انتخابشان. خام تبلیغاتی شدند که نجات را در این عقب گرد منحصر کرد.  درست است که گزینه ی ایده آلشان بین کاندیداها نبود و به نوعی مجبور به انتخاب بودند اما قالیباف به ایده آلهایشان نزدیک تر بود تا رئیس جمهور جدید. صد حیف.