يَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَكَارِهِ، وَ يَا مَنْ يَفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ...
و بعد تر گاه به گاه پناه برده ام به کلمات تان وقتی از خدا طلب خیر می کرده اید و می خواسته اید انتخاب آنچه خیر است به شما الهام کند
...وَ لَا تَسُمْنَا عَجْزَ الْمَعْرِفَةِ عَمَّا تَخَيَّرْتَ فَنَغْمِطَ قَدْرَكَ، وَ نَكْرَهَ مَوْضِعَ رِضَاكَ،...
و آرام آرام صحیفه تان برایم کتابی شده که می شود هر وقت خدا توفیق داد، دعایی در آن پیدا کنم که نیاز آن لحظه و احوالم باشد. کتابی که یادم می دهد خدایی که شما می پرستید چگونه خدایی است و کرامتش و رحمتش و غفرانش و قدرتش و عظمتش یعنی چه. که چطور می شود با او حرف زد. که چقدر عمیق و وسیع و بی نهایت می شود از او خواست. صحیفه برایم کتابی شده که اصلا می شود گاهی- باز اگر توفیق باشد- بی قصد دعا، باز کرد. فرازی را خواند و به فکر فرو رفت و قطره ای از دریای معارف اش را چشید.
منتّی است بر سر ما، صحیفه ای که برایمان گذاشتید. دعایمان کنید قدرش را بدانیم.